یاس کبود

در دولت کریمه  مهدوی که روزگار عدالت گستری و حکومت فضیلت ها و زیبایی هاست و روابط براساس برادری و برابری شکل می گیرد، بیماری های جسمی و روانی انسان از بین می رود و قوای بدنی و روحی انسان به طور شگفت انگیزی قوی و نیرومند می گردد .امام صادق علیه سلام فرمود:

                                      هنگامی که حضرت قائم عَجل الله تَعالی فَرَجَه الشَریف قیام کند ، خئاوند بیماری ها را از  مومنان دور میسازد و تندرستی را به آنان باز می گرداند.¹

در دولت آن سرور که دانش به گونه ای شگفت پیشرفت ی کند هیچ بیماری لا علاجی نمی ماند و بهداشت و طب ، رشد چشمگیری خواهد داشت و نیز به برکت وجود آن حضرت بسیاری از بیماران شفا خواهند گرفت امام باقر عَلیه السَلام می فرمود :

                                      هر کس قاِئم اهل بیت مرا درک کند، اگر به بیماری دچار باشد ،شفاء می یابد و چنانچه دچار ناتوانی باشد توانا و نیرو مند می گردد .2

1.بحار الانوار، ج 52 ،  ص364 ، ح138

2.همان ، 335 ،ح68

برگرفته از کتاب :عجیب ترین حقیقت تاریخ ؛ پاسخی برکتاب عجیب ترین دروغ تاریخ /مهدی یوسفیان 

با آنکه حضرت آدم از پیامبران الهی و دارای عصمت و قداست است ، اما وقتی در خضوع و سرور نسبت به به عظمت امام عصر ارواحنا فداه کمی دیر می جنبد و با مشاهده ی مقام آن بزرگوار، در اظهار شوق و خوشنودی و استنباط خاطر تاخیر می نماید و ترک اولی می کند از درجه ی صاحب عزم بودن ساقط می شود و مشمول «لّم نّجِد لهُ عّزماً» قرار می گیرد .

جلالت شان حضرت بقیه الله سلام الله علیه چنان استکه در عالم اظله و اشباح،پرتویی از عظمتش بر انبیاء می تابد و اشعه ای از خورشید تابناک کمالاتش بر انان جلوه می کند، سپس آنان که به برتری و مقام آن حضرت اعتراف نموده و ابراز شوق و رضایت کردند ، مدال عزم گرفتند و از صاحبان عزم شدند ولی آدم که دچار کندی گردید و نتوانست به سرعت اقرار نماید و توسل جوید ، از این کمال معنوی و نشان پر افتخار محروم شد . 

بر گرفته از کتاب امام زمان علیه السلام بهار دلها 

نویسنده کتاب :سید جمال الدین حجازی 

یکی از شاگردان شیخ رجب علی خیاط (نکو گویان)می گوید :شیخ ،خود ،همیشه متوجه امام عصر علیه السلام بود وذکرصلوات رابدون «وعجل فرجهم»نمی گفت.جلسات ایشان،بدون تجلیل ا  ز امام زمان علیه السلام ودعا برای فرج ان بزرگوار ،برگزار نمی شد .در اواخر عمر که احساس می کرد قبل از فرج ،از دنیا می رود،به دوستانش می گفت 

اگر موفق به درک حضور حضرت شدید،سلام مراا به او برسانید.

برگرفته از کتا ب کیمیای محبت 

نویسنده:محمدی ری  شهری

مرحوم میرزا اسماعیل دولابی می فرمود: می‌دانم سخت است؛ گرفتاری‌های طبیعت افکارمان را می‌گیرد و آن موقع متوجه نیستیم. اما هر وقت حالت خوب شد، شنگول شدی، قشنگ یک مقدار درجای خلوت، سر جا نماز نگاه کن، عطای خدا را در حق خودت ببین. هم آنچه را که الان به تو عطا کرده است و هم آنچه را که بعد از این عطا می‌کند. بگذار طلبکاری‌ها از خدا کم شود، آدم سبک شود.

تازه این جا دنیاست. خدا ما را به هر عالمی ببرد عبد خدا هستیم، مال خدا هستیم. منتها از این کدری‌ها و کسالت‌ها و این بدن‌های کوچک و این گرفتاری‌ها و این تفرقه‌های خلقت و از عبادت و تشکر خبری نیست. همین قدر که در باز شد به شهر دیگری می‌رویم.

ان شاء الله آن شهر خیلی خوب است. در آن شهر تفرقه و جهل نیست. عبادت نیست که بدن‌ها خسته شود. آن شهر شهر جزاست، «یوم الجزا». جایی که آدم خدا را می‌بیند، ائمه(ع) را می‌بیند، مومنین را می‌بیند و غیر این‌ها را نمی‌بیند که خسته و کسل شود. دیگر زشتی در عالم نمی‌بیند. همه‌اش زیبایی است، همه‌اش پاکیزگی است، همه‌اش صفا و وفاست. همه را خداوند به شما عطا کرده است.

کتاب طوبی محبت – ص 173
مجالس حاج محمد اسماعیل دولابی

منبع:تسنیم

مرحوم میرزا اسماعیل دولابی می فرمود: می‌دانم سخت است؛ گرفتاری‌های طبیعت افکارمان را می‌گیرد و آن موقع متوجه نیستیم. اما هر وقت حالت خوب شد، شنگول شدی، قشنگ یک مقدار درجای خلوت، سر جا نماز نگاه کن، عطای خدا را در حق خودت ببین. هم آنچه را که الان به تو عطا کرده است و هم آنچه را که بعد از این عطا می‌کند. بگذار طلبکاری‌ها از خدا کم شود، آدم سبک شود.

تازه این جا دنیاست. خدا ما را به هر عالمی ببرد عبد خدا هستیم، مال خدا هستیم. منتها از این کدری‌ها و کسالت‌ها و این بدن‌های کوچک و این گرفتاری‌ها و این تفرقه‌های خلقت و از عبادت و تشکر خبری نیست. همین قدر که در باز شد به شهر دیگری می‌رویم.

ان شاء الله آن شهر خیلی خوب است. در آن شهر تفرقه و جهل نیست. عبادت نیست که بدن‌ها خسته شود. آن شهر شهر جزاست، «یوم الجزا». جایی که آدم خدا را می‌بیند، ائمه(ع) را می‌بیند، مومنین را می‌بیند و غیر این‌ها را نمی‌بیند که خسته و کسل شود. دیگر زشتی در عالم نمی‌بیند. همه‌اش زیبایی است، همه‌اش پاکیزگی است، همه‌اش صفا و وفاست. همه را خداوند به شما عطا کرده است.

کتاب طوبی محبت – ص 173
مجالس حاج محمد اسماعیل دولابی

منبع:تسنیم